Licznik odwiedzin

16973879
Od 2011 roku
16973879

Rdz 3,9-15; Rz 15,4-9; Łk 1,28; Łk 1,26-38

Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny opiera się na dogmacie wiary o tej samej treści ogłoszonym przez Stolicę Apostolską w 1854 r. Chociaż samo święto Niepokalanego Poczęcia zaczęto obchodzić w Kościele od XVI wieku, to jednak dopiero po uroczystym ogłoszeniu przyjęło ono rangę uroczystości. Podkreśla ono fakt dogmatyczny, że Maryja, z racji macierzyństwa Syna Bożego, Jezusa Chrystusa, została poczęta bez grzechu pierworodnego. W praktyce oznacza to, że od momentu poczęcia została Ona zachowana nie tylko od wszelkiego grzechu, którego mogłaby się dopuścić, ale również od dziedziczonego przez nas wszystkich grzechu pierworodnego. I to z uwagi na Jej przyszłą rolę bycia Matką Jezusa, doznała Ona od samego poczęcia przywileju, jaki stał się Jej udziałem w wyniku zasług zbawczych Jezusa na krzyżu, tzn. że z uwagi na przyszłą rolę w zbawczej śmierci Chrystusa otrzymała ona od Boga uprzednio wyjątkowy dar ochrony od grzechu pierworodnego. Ponieważ odkupienie dokonane na krzyżu to nie tylko wybawienie od zła, ale również obdarzanie dobrem i łaskami, stąd ten Jej dar.

Z historycznego punktu widzenia
Dogmat o Niepokalanym Poczęciu N. M. P. dość długo dojrzewał w Kościele zanim doczekał się uroczystej proklamacji papieskiej, która wpisała go ostatecznie do katalogu dogmatów Kościoła katolickiego. Z reguły zresztą dogmaty w ogóle przechodzą okres kształtowania się do jego pełnego odczytania przez autorytet Kościoła, i to pod wpływem specjalnych okoliczności i potrzeb ludu Bożego. Jego źródło znajduje się w Piśmie św. oraz w tradycji Kościoła jako formie obiektywnego objawienia Bożego zlanego w swoim czasie za sprawą Ducha Świętego. Pismo św. za podstawę dogmatu uznaje słowa anioła, jakie ten miał wypowiedzieć w chwili zwiastowania Maryi: „pełna łaski”, co w oryginalnym języku greckim brzmi: kecharitomene, tj. ułaskawiona. Teologia katolicka rozumie to w tym znaczeniu, że Maryja, z racji swej roli w dziele zbawczym Jezusa Chrystusa, została obdarzona łaską ochrony od grzechu pierworodnego żyjąc pełnią łaski Bożej. Tradycja z kolei przygotowała historyczny grunt pod późniejszy dogmat. Ojcowie Kościoła od początku nazywali Maryję czystą, bez skazy i niewinną. Od VII w. w Kościele greckim obchodzono już lokalnie święto Poczęcia N. M. P., które wiek później zaczęło się przyjmować w Kościele łacińskim. Pod wpływem nieporozumień teologicznych wstrzymali się od głosu w tej sprawie wielcy teologowie średniowiecza, św. Bernard z Clairvaux i św. Tomasz z Akwinu, jednak głos późniejszej tradycji przyczynił się do wyjaśnienia wszelkich nieścisłości teologicznych i już papież Sykstus IV w 1477 ustanowił w Rzymie święto Poczęcia Niepokalanej, które od czasu Piusa V (zm. 1572) zaczęto obchodzić w całym Kościele.

Potwierdzenie dogmatyczne i niebieskie
Od momentu ustanowienia liturgicznego święta Niepokalanego Poczęcia Maryi orzeczenie dogmatyczne stawało się właściwie kwestią czasu. Papież Paweł IV ( w 1617 r.) zakazał wygłaszania publicznie opinii sprzecznych z wiarą w Niepokalane Poczęcie. Papież Aleksander VII (1661) wydał bullę opisującą kult Niepokalanego Poczęcia, zabraniając nazywać wiernych nie podzielających tej opinii heretykami. Klemens XI ustanowił w 1708 r. celebrowanie święta Niepokalanego Poczęcia na dzień 8 grudnia. W 1830 roku młoda zakonnica francuska Katarzyna Laboure otrzymała nakaz szerzenia Niepokalanego Poczęcia Maryi w objawieniu tzw. cudownego medalika. W 1846 r. biskupi amerykańscy zebrani w Baltimore ogłosili Maryję Niepokalanie Poczętą patronką USA. Papież Pius IX po upewnieniu się, że prawda o Niepokalanym Poczęciu jest powszechna w całym Kościele, ogłasza ją w formie dogmatycznej swoją bullą Ineffabilis Deus, dnia 8 grudnia 1854. Jakby na potwierdzenie tego niebo odwzajemniło się objawieniami Bernadetty Soubirous cztery lata później nazywając Maryję wprost „Niepokalanym Poczęciem”. Treść tego dogmatu brzmi:

„Ogłaszamy, orzekamy i określamy, że nauka która utrzymuje, iż Najświętsza Maryja Panna od pierwszej chwili swego poczęcia – mocą szczególnej łaski i przywileju wszechmocnego Boga, mocą przedziwnych zasług Jezusa Chrystusa, Zbawiciela rodzaju ludzkiego – została zachowana nietknięta od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego, jest prawdą przez Boga objawioną i dlatego wszyscy wierni powinni w nią wytrwale i bez wahania wierzyć”.

Z teologicznego punktu widzenia prawdę tę należy odróżnić od dziewiczego poczęcia. Niepokalane poczęcie dotyczy ustrzeżenie Maryi od chwili Jej poczęcia od grzechu pierworodnego; jest to przywilej, cud w porządku moralnym; natomiast dziewicze poczęcie mówi o tym, że Maryja poczęła w sposób dziewiczy „za sprawa Ducha Świętego” Boga- człowieka, Jezusa Chrystusa; jest to przywilej, cud w porządku natury, który obchodzimy w Boże Narodzenie.

Źródło: www.jakatolik.com

 

_________________

 

O Maryjo, cała święta! Z Ciebie cieszy się całe niebo. Twoim budzącym radość pięknem przywróć spokój naszym sercom, abyśmy zrozumieli, do jakiej nadziei Bóg nas powołał, jaki skarb czeka na nas w wiecznym świętych  obcowaniu.
O Maryjo, Ikono wewnętrznej głębi! Ukazujesz się nam w Twoim ufnym i pokornym przyjęciu Daru, jakim Bóg Ciebie obdarzył, całkowicie oddana mocy Najwyższego. Za Twoim macierzyńskim wstawiennictwem spraw, aby obficie
rozlała się na nas łaska Pana, na nas, którzy kontemplujemy niewypowiedziane misterium Twojego piękna, abyśmy i my kiedyś mogli przeżywać całą głębię daru tam, gdzie bije niewyczerpane źródło miłości.
O Najczystsza Dziewico, która w Jednorodzonym Synu Bożym zrodziłaś także i nas, Twoje przybrane dzieci, naucz
nas kroczyć drogą prawdziwej miłości, pokornej służby i niestrudzonej gorliwości, aby także i nasze życie było pełne łaski i abyśmy wszyscy dotarli przed oblicze Najwyższego „święci i nieskalani w miłości”.

 

 

Twitter Papieża Franciszka

* Zasady życia *

 

"Różnorodność kulturowego i narodowego pochodzenia, wieku, usposobienia, talentów i uzdolnień jest naszym bogactwem. Chociaż we wspólnocie wykonujemy różne zadania, jednoczy nas to samo powołanie do naśladowania Jezusa i wspólna, zlecona przez Pallottiego misja".(ZŻ, 91)

________________

 

"Centrum naszego osobistego i wspólnotowego życia jest Jezus Chrystus Apostoł Ojca Przedwiecznego. Powierzona przez Niego misja ukierunkowuje nasze myślenie, naszą duchowość, modlitwę, działanie i cierpienie". (ZŻ, 19)

________________

 

"Jako wspólnota uczniów zbieramy się wokół Chrystusa Apostoła Ojca Przedwiecznego. Tak jak uczniowie chcemy żyć razem z Jezusem. On nas będzie posyłał, a gdy wrócimy, w Jego świetle sprawdzać będziemy naszą działalność". (ZŻ, 88)

________________

 

"Naszym szczególnym pallotyńskim charyzmatem jest przyczynianie się do wzrostu wiary i miłości u ludzi świeckich, budzenie świadomości ich apostolskiego powołania i współpraca z nimi w apostolskim posłannictwie". (ZŻ, 21)

________________

 

"Nasze wzajemne stosunki winny być nacechowane miłością, która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy i ufa; miłością, która nie unosi się pychą, nie zazdrości i nie rani, która nie rozgorycza się i nie pamięta złego; miłością, która się nie zniechęca, lecz pozostaje przyjazna i cierpliwa; miłością, która potrafi się współweselić i współcierpieć z innymi. W dążeniu do takiej miłości powinnyśmy się wzajemnie zachęcać i wspierać". (ZŻ, 90)