Licznik odwiedzin

16973888
Od 2011 roku
16973888

Iz 25, 6-10a; Mt 15, 29-37

Czytania biblijne kreślą przed naszymi oczami koherentny, spójny obraz Boga, który przychodzi, aby uzdrowić ludzkie rany i zaspokoić potrzebę zbawienia. Jest to obraz takiego zbawienia, jakie może dać jedynie sam Bóg, oświecając nasze serca, naznaczone brakiem Jego poznania, a także brakiem odwagi. W kręgu osób spragnionych zbawienia, który reprezentowany jest przez tłum ludzi biednych i chorych, jaki zgromadził się wokół Jezusa, z łatwością możemy dostrzec także samych siebie.

W  przedstawionym  fragmencie widzimy gościnnego Boga zastawiającego stół dla wszystkich ludzi: jest to uczta pełnego i wiecznego życia. Każdy z nas, i to osobiście, jest wezwany do głoszenia Jego boskiej mocy, która pokonuje śmierć i usuwa w niebyt cierpienie, jak również i do kontemplowania obrazu Gospodarza, który stół przygotowuje dla wszystkich i każdego z nas kocha tą samą, jedyną i niepowtarzalną miłością, czego symbolem jest gest otarcia łez z naszych twarzy. Tajemnica Bożego miłosierdzia przyjmuje dla nas oblicze i gesty Jezusa, który uzdrawia chorych i karmi zgłodniałe tłumy, wytrwale podążające za Nim od kilku dni. W tym głębokim geście współczucia Jezusa możemy dostrzec oblicze Boga-Lekarza uzdrawiającego zmęczoną, obolałą i chorą ludzkość. To w Nim spotykamy Bożego i hojnego Gospodarza, który zaprasza mnie do swojego stołu i mówi mi, jaki jestem w Jego oczach ważny i cenny.

Giorgio Zevini

___________________

Św. Mikołaj, biskup (+ ok. 343/352?)

Urodził się w Patras w Grecji. Był biskupem Miry (Azja Mniejsza) na początku IV wieku. W działalności pasterskiej odznaczał się wrażliwością na ludzką biedę i nieszczęście. Swoją pomoc ofiarował dyskretnie lub anonimowo. Uczestniczył w soborze powszechnym w Nicei (325). Postać Świętego, mimo braku wiadomości o jego życiu, jest jedną z najbardziej barwnych w hagiografii. Był tematem wielu legend. Jego relikwie od roku 1087 znajdują się w Bari. W XIII wieku pojawił się zwyczaj rozdawania w szkołach pod patronatem św. Mikołaja stypendiów i zapomóg. Przekształcił się później w zwyczaj ofiarowania prezentów zwłaszcza dzieciom.
Św. Mikołaj jest patronem Grecji, Rusi, Antwerpii, Berlina, Miry, Moskwy, Nowogrodu; bednarzy, cukierników, dzieci, flisaków, jeńców, kupców, marynarzy, młynarzy notariuszy, panien, piekarzy, pielgrzymów, piwowarów, podróżnych, rybaków, sędziów, studentów, więźniów, żeglarzy. Jeden z Czternastu Świętych Wspomożycieli.

W IKONOGRAFII św. Mikołaj przedstawiany jest w stroju biskupa rytu łacińskiego lub greckiego. Jego atrybutami są m. in.: anioł, anioł z mitrą, chleb, troje dzieci lub młodzieńców w cebrzyku, trzy jabłka, trzy złote kule na księdze lub w dłoni (posag, jaki wg legendy podarował biednym pannom), pastorał, księga, kotwica, sakiewka z pieniędzmi, trzy sakiewki, okręt, worek prezentów.


http://pustkow.freehost.pl/swieci

Twitter Papieża Franciszka

* Zasady życia *

 

"Różnorodność kulturowego i narodowego pochodzenia, wieku, usposobienia, talentów i uzdolnień jest naszym bogactwem. Chociaż we wspólnocie wykonujemy różne zadania, jednoczy nas to samo powołanie do naśladowania Jezusa i wspólna, zlecona przez Pallottiego misja".(ZŻ, 91)

________________

 

"Centrum naszego osobistego i wspólnotowego życia jest Jezus Chrystus Apostoł Ojca Przedwiecznego. Powierzona przez Niego misja ukierunkowuje nasze myślenie, naszą duchowość, modlitwę, działanie i cierpienie". (ZŻ, 19)

________________

 

"Jako wspólnota uczniów zbieramy się wokół Chrystusa Apostoła Ojca Przedwiecznego. Tak jak uczniowie chcemy żyć razem z Jezusem. On nas będzie posyłał, a gdy wrócimy, w Jego świetle sprawdzać będziemy naszą działalność". (ZŻ, 88)

________________

 

"Naszym szczególnym pallotyńskim charyzmatem jest przyczynianie się do wzrostu wiary i miłości u ludzi świeckich, budzenie świadomości ich apostolskiego powołania i współpraca z nimi w apostolskim posłannictwie". (ZŻ, 21)

________________

 

"Nasze wzajemne stosunki winny być nacechowane miłością, która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy i ufa; miłością, która nie unosi się pychą, nie zazdrości i nie rani, która nie rozgorycza się i nie pamięta złego; miłością, która się nie zniechęca, lecz pozostaje przyjazna i cierpliwa; miłością, która potrafi się współweselić i współcierpieć z innymi. W dążeniu do takiej miłości powinnyśmy się wzajemnie zachęcać i wspierać". (ZŻ, 90)